|
Les catacumbes on ens vam desterrar les flors estan desertes. Elles i els seus perfums ens han fugit i d’això ja fa massa temps. I és per aquest fet d’adonar-nos que d’això ja fa massa temps i que, llavors, les flors potser ens esperen lluny d’aquí, és per aquest fet, deia, el motiu pel qual se’ns permet no desesperar-nos donat que la percepció del temps és precisament el que ens permet seguir creient en ell.
Tard, mai, jamai, passat, capvespres, negres nits. . . memòria, són temps que estem aprenent a conjugar en fer-se de dia.
*
Las catacumbas donde nos desterramos las flores están desiertas. Ellas y sus perfumes nos han huido y de ello hace ya demasiado tiempo. Y es por este hecho de darnos cuenta que de ello hace demasiado tiempo y que, entonces, las flores tal vez nos estén esperando lejos de aquí, es por este hecho, decía, el motivo por el cual se nos permite no desesperanzarnos dado que la percepción del tiempo es lo único que nos permite seguir creyendo en él.
Tarde, nunca, jamás, pasado, atardeceres, negras noches. . . memoria, son tiempos que estamos aprendiendo a conjugar en amanecer.
esto es DEL ULTIMO A ULTRAMAR DE FRANCESC
QUE TAL A TODOS TANTO TIEMPO !!!
13 /09 / 2010
mariaveronicamesa@hotmail.com *****
*
... no es que pretenda ganarme un cielo de renacimiento evolutivo a base de cumplir con eso de “ es de bien nacido ser agradecido”... pero no me dejáis alternativa: GRACIAS.
Francesc
|